Oke, omdat er toch wat nieuwsgierige mensen zijn….Hier dan even een update van mij! Dat is dan toch wel weer een tijdje geleden dat ik hier wat geschreven heb.

Nou met mij gaat het eigenlijk super! Ik werk, ik woon samen en ik geniet van mijn leventje. Mijn werk is ook gewoon echt super leuk en ik kan er echt voldoening uit halen. Het is wel zwaar. Ik werk de ene week 5 dagen en de andere week 4. Na vijf dagen ben ik dan ook echt wel verrot. Mijn collega’s zijn heel leuk, behalve de apotheker. Die is wat minder, maar er valt mee te leven.

Wonen doe ik nu dus niet meer bij mijn ouders. Al vrij lang woon ik nu bij mijn lieve vriendje. Dat is echt super leuk. Het gaat ook heel goed en het is gewoon heerlijk om je eigen plekje te hebben, zonder je oudes ook, haha!

Ok, dit was dus even mijn korte update. Hoop dat het met iedereen goed gaat!

Liefs, Maartje

Oeps, was ik mijn log vergeten open tezet:S!

Welkom op mijn web-log!!
Hallo allemaal!!

Welkom op mijn web-log!!
Ik zal mij eerst eventjes voorstellen, ik ben Maartje en ik ben 20 jaar.
Doormiddel van deze web-log hoop ik dat ik sommige dingen wat meer van mij af kan schrijven en dit mij verder zal helpen.
Ik schrijf hier vooral over mijn eetstoornis “anorexia”. Na 9 maanden therapie ging het eventjes wat beter, maar al snel viel ik terug in het oude patroon. In september ben ik met de opleiding HBO-V begonnen en had het daar heel erg naar mijn zin!!
Helaas is de anorexia te sterk en kan ik niet verder gaan met mijn opleiding. Heet heeft me heel erg veel moeite gekost om uiteindelijk te kiezen voor een opname! Toch heb ik een paar weken geleden samen met mijn ouders en vrienden de knoop doorgehakt en dus gekozen voor een interne opname in de Ursula kliniek.
Op 3 april zal ik daar mijn therapie ga starten. Het zal een erge zware strijd worden en niet altijd even makkelijk zijn, maar ik wil keihard gaan knokken voor een leventje zonder anorexia.
Voor de mensen die mij graag kaartjes of brieven willen sturen, wat ik natuurlijk absoluut niet erg vind, zelfs heel erg leuk vind, is dit mijn adres:

Centrum Eetstoornissen Ursula
T.a.v. Maartje Nederpelt
Postbus 422, 2260 AK Leidschendam
Veursestraatweg 185, Leidschendam

Neem gerust een kijkje in mijn leventje en reacties vind ik natuurlijk altijd leuk!!!

Liefs, Maartje

That’s me vlak voordat ik begon met afvallen!!! Ik ben het linker meisje met de blonde haren.

Tijd om hier gedag te zeggen. Er kwam een tijd dat ik sterk de behoefte had om mijn gevoelens, belevenissen hier op te schrijven. Voor dat ik aan deze weblog begon dacht ik altijd dat dit soort dingen niet aan mij besteed zouden zijn. Het tegenovergestelde bleek waar te zijn. Bijna elke dag schreef ik weer een nieuwe log, waar ik al mijn frustratie in kwijt kon. Vaak ook elke dag kwamen weer de zelfde moeilijke dingen terug. Raar om die logjes nu te lezen, raar om te bedenken dat ik toen zo in de knoop zat met eigenlijk alles. Ik weet nog precies hoe ik hier begonnen ben. Marike kwam met het idee, misschien was dit voor mij ook wel wat. Ik dacht waarom ook niet en laat ik het maar gewoon proberen. In december begon ik deze weblog.Wat een gedoe om een leuke lay-out te maken, werd er sacho van dat ik dit ook al niet kon. Ik wilde perse een super mooie weblog hebben, maar snapte er gewoo niks van. Gelukkig kwam daar mijn reddende engel Marike weer, die voor mij een hele mooie lay-out had gemaakt. Eindelijk had ik ook mijn eigen plekje op het internet. Nog steeds ben ik heel blij met hoe mijn weblog eruit ziet. De maanden erna schreef ik erg veel, als ik er op terug kijk ging het eigenlijk alleen maar slechter met mij. De grip op mezelf had ik compleet verloren. Ik zat vast in mijn anorexia en ik ging tegelijkertijd ook nog naar school. Iets wat niet haalbaar bleek te zijn. Hoe graag ik mezelf ook op school wilde bewijzen, het was een hopeloze zaak. Moe zat ik na school in de bus, luisterend naar de muziek op mijn iPod. Verdriet om het feit dat ik niet meer wist wat ik met mezelf aan moest. Vrolijke mensen in de bus, mensen die zin in het leven hadden, die konden eten wat ze wilde. Ik zat daar dan met mijn droge boterhammetjes in de bus. James Blunt luisterde ik toen heel veel, het zette mij aan het denken. Nu luisterend naar James Blunt wordt ik weer herinnerd aan de tijd van toen. Het gevoel wat ik toen had kan ik zo nog voelen, de pijn, het verdriet en de machteloosheid, zo dichtbij nog. Het maakt me verdrietig ook nu weer, nu kijk ik op mezelf terug en zie ik een persoon die ik zelf eigenlijk helemaal niet was. Twingig jaar en eigenlijk een klein meisje, verre van volwassen. Het doet me pijn wat ik mezelf allemaal heb aangedaan of wat de anorexia mij heeft aangedaan. Nooit meer wil ik dit meemaken. Gelukkig kwam ik in februari tot het besef dat het zo niet meer ging. Ik wilde gelukkig zijn en dat zou ik in mijn eentje niet gaan redden. Zelf heb ik toen besloten om naar een kliniek te gaan. Weg van alles waar de ellende begonnen is. Mensen die voor je beslissen wat je eet en wat je moet doen. De verantwoordelijkheid even bij andere neerleggen. Veel verdriet ook bij mijn ouders ging eraan vooraf. De dag van mijn opname staat op mijn netvlies gebrand. Wat een vreselijke dag was dat. Je laat zo veel vertrouwds achter voo riets wat je helemaal niet kent. Je ouders en hondje die je eerst dagelijks zag, zie je dan misschien maar xe9xe9n keer in de week. De eerste week was erg zwaar, had onwijs veel heimwee en het aankomen vond ik vreselijk. Al snel had ik daar een maatje gevonden,  Cindy en ik leken zo erg op elkaar, allebei druk, vrolijk en vooral niet laten zien als je het moeilijk had. Het aankomen vond ik niet heel erg, alleen de veranderingen van mijn lichaam bleef ik erg moeilijk vinden. Veel wandelingen gemaakt daar, samen met Cindy en haar vriend liepen we ‘s avonds over het terrein. Pratend over alles wat ons dwars zat, bij mij waren dit bijna altijd mijn bovenbenen. Uren kon ik hier over door zeuren. Constant bleef ik zoeken naar bevestiging dat ze niet dik waren, maar dan nog bleef ik geloven in wat ik zelf zag. Al na drie weken mocht ik naar de volgende groep. de basis . Ik had even tijd nodig om mijn plekje daar te vinden. Het was een leuke groep en we kregen goede therapieen. Na 6 weken ging mijn maatje Cindy weg, zij was er maar voor een korte opname. Wat vond ik het erg toen zij weg ging. Altijd kon ik bij haar terecht, twee handen op xe9xe9n buik zeg maar. De week erna verhuisde we naar een tijdelijk gebouw. Erg wennen ook weer in het begin. Kleine kamers, met een gammel stapelbedje. Gelukkig sliep ik samen met Sanne weer op een kamer, in het andere gebouw zaten we ook samen op een kamer. In het begin hadden we nog wel is moeilijkheden. Allebei waren we nog al op ons eigen plekje gesteld en hier hadden we die niet. Gelukkig konden we snel onze draai weer vinden. Vanaf een paar weken na de verhuizing ging het steed sbeter met mij. Ik haalde de kracht vooral uit mezelf. Zo graag wild eik beter worden, ik wilde weer worden wie ik was. Een leuke, vrolijke, mooie Maartje. Ik ging dingen aan die ik doodeng vond. Eindelijk kon ik weer dingen doen ik ik al die tijd gemist had, ik zag  hoe leuk die dingen waren en besefte dat ik die nooit meer wilde missen. Ik ging door, viel in een put, maar haalde mezelf er weer uit. Ik zei altijd, niet moeilijk doen….MAAR GEWOON DOEN. Dit heeft me gered den kik, ik was streng voor mezelf en voor andere. De laatste paar maanden vloog ik vooruit. Ik zag mezelf beter worden en dit gaf me steeds meer vertrouwen in de toekomst. Ik begon weer plannen te maken voor na mijn opname. Had weer zoveel zin in het leven. Steeds zelfverzekerder liep ik rond door het gebouw. Vond het leuk om mijn positieve instelling over te brengen op andere. Eten ging steeds beter en mijn lichaam vond ik steeds mooier worden. De kliniek ging me steeds meer tegenstaan. Ik wilde daar niet meer zijn, verder met mijn leventje wilde ik. Soms kon ik me zo irriteren aan andere, hoe zij dachten hoe zij met het eten en zichzelf om gingen. Het leek wel als ik de knop gevonden had en die ook maar gelijk even had om gedraaid. 15 September kreeg ik als einddatum. Heerlijk is het om een eind doel te hebben. Om te weten waar je aan toe bent. De laatste weken liep ik er wat doelloos rond, wist niet goed meer wat ik er deed, maar vond het er wel gezellig. Heb een onwijze leuke laatste tijd in de kliniek gehad. Met Inge en Karin hebben we de meest gekke dingen gedaan. Zoals een stiekeme slaapparty of ons bezatten in een cafeetje met martini. Veel gelache en nog veel foto’s gemaakt. Toen kwam de dag van 15 september. Ineens komt het afscheid wel heel dicht bij. Al die tijd kijk je er zo onwijs naar uit, maar op dat moment had ik nog zo graag een week willen blijven. Al mijn spullen bij elkaar geraapt en wat was dat veel. Niet normaal wat je in vijf maanden daar allemaal verzameld. Leuke afscheidscadeautjes gehad van de mensen uit de kliniek. Mijn kamertje helemaal leeg. Samen met mijn vader nog xe9xe9n blik in mijn kamer en snel weer om gedraaid. Samen erom gehuild, terug denkend aan het weg brengen naar de kliniek. En dan vijf maanden later sta je met al je spulletjes om weer naar huis te gaan.  Te bijzonder is dat gewoon, ik kan er niet de juiste woorden voor vinden. Het afscheid nemen van Inge en Karin en de andere meiden uit de kliniek viel me zwaar. Je hebt toch het gevoel dat je ze achterlaat. Met gemengde gevoelens reden we van het terrein af, gedag zeggend naar het oude leven en opweg naar een nieuw leven.

Nu een paar weken na mijn laatste kliniek dag zit ik hier weer achter mijn pc. Schrijvend aan mijn laatste logje. Met moeite hou ik mijn tranen binnen. Wat kan een mens veranderen, wat kan een leven van iemand veranderen. Er is in de laatste paar weken zoveel alweer veranderd. Ik had nooit durven dromen dat het zo goed zou gaan. Mijn anorexia is verleden tijd, tuurlijk heb ik wel is momenten waarop ik ook gedachtes heb die niet kloppen, maar dan luister ik daar niet naar. Ik kan me nog goed herinneren dat Marike zei: "de anoexia is nog niet genezen, maar het is de manier waarop je er mee om gaat". En zo is het ook, je kan er naar luisteren, maar je kan het ook negeren. Ik ben blij met hoe ik nu ben, blij met hoe ik doe en blij met hoe ik eruit zie. Snoepen kan ik weer zonder me er schuldig over te voelen. Heerlijk om weer een leven te hebben wat niet uit eten bestaat. Ook heb ik een super leuke, lieve vriend die heel positief op mijn werkt. Mede door hem is het me nog beter gelukt om mijn leventje buiten de kliniek weer op te pakken. Per 1 november begin ik aan een nieuwe baan. Ik ga als apothekers assistente werken in een apoteek. De ene week 4 dagen de andere week 5. Super veel zin heb ik erin, ik kan niet wachten tot ik eindelijk kan beginnen. Ook heb ik super leuke collega’s die heel blij met mij zijn dat ik bij hun kom werken. Vorige week ben ik ook begonnen met mijn nazorg therapie en om eerlijk te zijn ik vond het vreselijk. Ik wil het niet meer, ik wil de ellende van andere niet meer horen, ik wil niet meer herinnerd worden aan de tijd hoe ellendig ik me voelde. Tuurlijk kan ik deze periode uit mijn leven niet verbannen, maar ik ben uit getherapied en ik ben er gewoon helemaal klaar mee. Ik heb ook besloten om met deze nazorg te stoppen, maar om niet helemaal niks meer te hebben wil ik dan wel om de week een gesprek met een psycholoog. Gewoon om even mijn ei bij kwijt te kunnen als ik dat nodig heb.

Nu is het tijd om echt gedag te zeggen. Ik zal mijn plekje missen en er nog vaak op kijken om te zien of er nog nieuwe reacties zijn. Deze weblog heeft me goed gedaan, elke keer weer de reacties van jullie lezen, het was geweldig. Ik wil jullie allemaal heel erg bedanken en ook jullie heel veel sterkte en laat je niet gek maken. Wat ik dus altijd zeg…………"Niet zeuren, maar gewoon doen". Echt het werkt.

Thanks for all:D.

Dikke kus, Maartje

Hmm…Een best wel voorspellende titel he? Maar die vlinders zitten er nu een maal en ik vind ze nog leuk ook, haha! Die jongen waar ik in mijn vorige logje over vertelde is zoooo leuk. We kennen elkaar pas 4 weken ofzo, maar het lijkt al zo veel langer. Echt dat gevoel wat ik nu heb, heb ik echt nog nooit bij een andere jongen gevoeld. Ik vind het een best eng gevoel. Ben bang in de steek gelaten te worden, dat ik gekwetst wordt en ik die leuke jongen nooit meer zie. Vooral deze week zoek ik enorm naar bevestiging. Jaja, de hormonen zijn weer flink bezig in mijn lijf. Damn wat haat ik dat. Ik voel me dan zo down, het liefst ga ik even een potje zitten janken ofzo. Gister maakte ik mezelf helemaal gek ermee. Dacht dat D (vriend dus), mij niet meer hoefde, ga ik rampscenario’s bedenken. Wordt onwijs onzeker en ben bang van alles verkeerds te doen. Ik zoek bevestiging na bevestiging en als ik er een krijg is het nog niet goed. Wat wil ik dan…Vervelend toch!?!?! Hier kan ik echt uren over door zeuren, maar dat heeft toch weinig zin, over een paar dagen zijn mijn hormonen weer wat rustiger en heb ik nergens last meer van. Even uit zitten dit, hahaha!

Voor de rest gaat eigenlijk alles heel goed. Ben nu twee weken thuis en het bevalt prima, ik verlang totaal niet terug naar de kliniek. Nou ja af en toe misschien wel de gezelligheid van de meiden uit de kliniek. Je hebt daar toch altijd mensen om je heen en je doet er veel dingen, dus je hebt ook nooit het gevoel dat je uit je neus zitten te eten. Nu heb ik dat wel. De eerste week thuis ging het prima, heerlijk dat niks doen. Niks moet, alles mag. Nu begin ik dat dan toch ook wel weer zat te worden. Leuk hoor al die dingen die ik doe, maar ik haal er geen voldoening uit. Ik wil een beetje nuttig bezig zijn en dan zijn 4 weken vrij nog wel erg veel. Daarom heb ik maar besloten om weer vrijwilligers werk te gaan doen in een verpleeghuis. Heb ik echt wel weer zin, oude mensen een beetje vermaken, je krijgt er ook echt waardering voor wat je doet. Dus vanaf volgende week heb ik weer wat nuttige dingen te doen:D!

Eten gaat ook heel goed, beter als verwacht eigenlijk. Ik heb het allemaal aardig losgelaten. Vaak eet ik ook ‘s avonds bij D en dat gaat ook heel goed. We koken dan samen en ik maak me ook echt niet druk om wat ik eet ofzo. Echt zo heerlijk dat dat weer kan. Dat had ik dus ook echt nooit verwacht. Mijn ouders maken zich nog wel heel erg druk om mij. dat vind ik dan soms wel heel irritant. Vind het niet raar hoor dat ze dat doen, maar voor mezelf is het toch best wel lastig. Ik moet het vertrouwen weer even terug winnen, maar dat gaat me wel lukken. Mijn ouders vinden het moeilijk om te zien dat ik nu ineens volwassen ben. Zij hebben me naar de kliniek zien gaan als een klein meisje en ik kwam terug als een wolwassen vrouw. De weg daar naartoe hebben zij totaal gemist en dat maakt het voor hun dan wel weer erg moeilijk. Sinds ik een vriend en een eigen auto heb doe ik wat ik wil, ik deel alleen even mee waar ik heen ga en dan ben ik weg. Daar moeten ze gewoon nog heel erg aan wennen. Ik ga me er in ieder geval niet aan aan passen. Ok, dit was het wel weer zo’n beetje. Vanavond ga ik lekker stappen in zoetermeer en morgen ga ik met een vriendin lekker uit eten! Iedereen een fijn weekend!

Kus, Maartje

Damn een maand al niks gelogd. Wat erg, vergat het elke keer. Heb het zo ontzettend druk gehad met van alles en nog wat, maar wel allemaal kei leuk!

Vandaag was mijn laatste dag in de kliniek. Het was heel moeilijk. Ik was gelukkig en verdrietig tegelijk. Zoveel dingen heb ik daarmee gemaakt, rotte tijden, maar ook hele leuke tijden. Het doet me pijn al denk ik terug aan mijn eerste opname dag. Ik was echt een wrak, niks was leuk en ik zag vrij wel alles negatief. Zat muurvast in mezelf en wist niet meer hoe ik eruit moest komen. Gelukkig heb ik mede dankzij Marike toen gekozen voor een opname. Echt dat was de beste keuze ooit in mijn leven. Het heeft mijn leven zo veranderd. Vijf maanden geleden was ik niks en nu sta ik weer vol moed in het leven, heb ik er zin in en accepteer ik mezelf. Wie had dat gedacht dat ik er nu zo bij zit, ik in iedergeval niet. Gister fietste ik nog even over het terrein. Heerlijk even alleen, nadenken en goed om me heen kijken. Beelde van de afgelopen periode flitste voor bij. Het gaf me een naar gevoel. Het besef dat ik vanaf nu niet meer naar de kliniek toe hoef moet denk nog komen.

De laatste paar weken is er veel gebeurd. Ik heb gesolliciteerd, heb dates met jongens gehad, heb proefritjes in auto’s gemaakt! Vorige week heb ik twee sollicitaties in apotheken gehad. Wonder boven wonder mocht ik bij allebei komen werken, ik had nog keus ook! Echt ik was zo verbaasd. Wanneer gebeurd dat nou dta je dan bij allebei mag komen. Uiteindelijk heb ik voor de apotheek gekozen di ehet dichtste bij mijn huis is. Per 1 november ga ik daar beginnen. Ga dan 4,5 dag in de week werken, heb er echt super veel zin in! Vandaag heb ik mijn auto gekocht. Het is een rode seat arosa, echt een lief, klein leuk vrouwe autootje, haha! Ik ben er zo trots op. Echt te cool gewoon, eindleijk een eigen auto. Ik kan gaan en staan waar ik wil! Nou ja en dan hebben we ook nog mannen. Ik heb paar weken geleden leuke jongen ontmoet, alleen is die wel iets van 9 jaar ouder dan ik. Maar hij is echt heeel leuk:D! Ik ga weer even stoppen, zal kijken of ik wat meer kan loggen, haha! Heb echt zo’n drukke dag vandaag gehad, niet normaal gewoon. Vanavond komen familie en vrienden langs. Gaan we even een feestje bouwen:d! Mensen tot snel!

Lieefs, Maartje

Weer even een update van mijn leventje op dit moment! Weer een week verder inmiddels, weer veel nieuwe ontwikkelingen. Nog steeds voel ik me goed over mezelf en voel ik me goed over mijn lichaam. Vorige week ben ik weer sinds 2,5 jaar ongesteld geworden, ik was echt zo blij. Wat een geruststelling, mijn lichaam doet het gewoon nog. Had ik 2 weken geleden dus toch wel gelijk. Ik voelde me toen vrij deprie en had echt het idee dat mijn hormonen aan het klooien waren, dat was dus ook echt zo. Hoop dat het niet voor xe9xe9n keer was. Ook heb ik gesprek gehad met mijn psychologe, zij is nu helaas voor drie weken op vakantie, dat vind ik best wel jammer. Dit is toch best wel een belangrijke periode ook, omdat ik nu toch aardig naar het eind aan het werken ben. Het was een goed gesprek en we hebben alles is even goed op een rijtje gezet, wat ik nog wilde bereiken de laatste weken en hoelang we daar voor nodig zouden hebben. Waarschijnlijk ga ik volgende week met proefverlof. Het is in die week de bedoeling dat ik een beetje ga kijken wat ik na mijn opname ga doen. Ik wil graag gaan werken in een apotheek, ik heb daar ook mijn diploma voor. Helaas is het best moeilijk om een apotheek bij mij in de buurt te vinden die nog assistentes zoeken. Volgende week dus maar even goed zoeken. Ook wil ik nog graag oefenen hier met naar behoefte eten. Gister met mijn begeleidster gepraat, ik mag vanaf vandaag eten naar behoefte. Ik zit nog niet op mijn minimum, dus er was wel wat twijfel over, maar omdat ik best snel naar huis ga, mag ik er toch mee oefenen. Heel apart voelt het om naar behoefte op te scheppen. Altijd schep je op wat moet en eet je alles wat je moet eten. Het is moeilijk om te voelen wanneer je vol zit. Toch nog wel de twijfel van, heb ik niet te veel of te weinig op. Nu eet ik nog best hetzelfde als mijn standaard eetlijst die ik had, ik denk dat ik dat voorlopig ook wel even zal doen en dan zie ik wel hoe mijn gewicht loopt. Het is wel eng hoor! Donderdag wordt ik geevalueerd, dan hoor ik mijn einddatum. Mijn psychologe en ik hebben het er al over gehad en ik hoop dat ik in de tweede week van september weg mag.

Ik had in mijn vorige logje verteld over een jongen die ik ontmoet had tijdens uitgaan. Inmiddels hebben we al een paar keer afgesproken en wat gedronken. Ik vind het echt best eng allemaal. Aan de ene kant wordt er ik zekerder van, maar aan de andere kan juist weer heel erg onzeker. Gek wordt ik van mezelf. Ik wil zo graag de bevestiging dat ik leuk ben, ben echt een schaap daarin. Was ik er maar wat nuchterder onder. Als ik een sms stuur en ik krijg de volgende dag pas wat terug schiet ik in de stress. Wordt er zenuwachtig van en kan ik wel huilen. Dan denk ik zie je hij vind me niet leuk, hij vind me natuurlijk stom en zielig en niet echt de moeite waard. Dit maakt me echt zo gek, dit soort dingen zouden toch juist leuk moeten zijn??? Mijn zus had altijd precies hetzelfde, toen dacht ik heel vaak, joh maak je niet zo druk en nu heb ik het ook! Mannen, waarom zijn ze nou toch zo leuk?? Ze zijn volgens mij ook heel onverschillig in dit soort dingen en laten alles veel mee op zich af komen en zien wel wat er allemaal gaat gebeuren. Zou willen dat ik dat ook kon.

Nou ik moet weer afsluiten, zo weer dagafsluiting. Oh ja, ik heb een eigen kamer gekregen echt relaxt. Lekker lang uit op bed liggen ‘s middags, je hoeft geen rekening te houden met iemand anders. Ik kan heerlijk genieten van mijn laatste paar weken, haha!

Kus, Maartje

Echt waar, ik voel me zo super de super. Die glimlach krijg ik niet meer van mijn gezicht en ik geniet zo van mijn leventje. Er is zoveel gebeurd in de afgelopen weken. Het gaat allemaal zo snel ineens. Dat een mens zo snel kon veranderen had ik nooit durven dromen.

Ik voel me zelfverzekerd en wil aan iedereen laten zien hoe mooi ik ben geworden. Klinkt misschien stom of arrogant, maar het is toch echt zo. Ik wil laten zien dat ik er ook ben! Steeds meer begin ik mijn lichaam te accepteren en kan ik er soms ook echt van zeggen dat ik het mooi vind. Ook mijn benen complex wordt minder. Ik heb zelf nieuwe broeken gekocht, echt een overwinning. Afgelopen week had ik een beetje een dipje. Volgens mij waren het hormonen ofzo. Dat hield ik ook in mijn achterhoofd en dat het dan dus volgende week wel weer over zou zijn. Ik baalde van het weer en ik had geen broek meer om aan te trekken, alles was te klein of ik vond het te strak zitten. Dus liep ik heel de week nog in rokjes. Toen had ik met mijn moeder afgesproken om vrijdagavond voor nieuwe broeken te gaan kijken. Ik werd het gedoe in de kliniek ook helemaal zat, in het weekend voel ik me zo goed. Maak ik me veel minder druk over mijn lichaam. Dan kom je weer terug in de kliniek en wordt je gelijk weer onzeker van al die andere mensen daar. Ben het echt zo zat daar. Vind het ook zo zonde. Donderdag avond gingen we ook nog stappen met onze groep, nou dat was ook niet echt een succes. Volgende ochtend hadden we om 12 uur een brunch met onze groep, dat was dan wel weer heel erg leuk! ‘s Avonds ging ik dus naar de winkel waar ik voor mijn opname ook altijd kwam, ben er een soort van vaste klant. Ik was er dus kei lang niet geweest. Vond dat ook best eng, wat zouden ze gaan zeggen. Toen ik aan het passen was, kreeg ik het ene compliment na het andere. Even schrok ik, maar ik kreeg er toen zoveel zelfvertrouwen van en was zo trots. Mijn moeder stond naast de spiegel zo trots te kijken, dat deed me ook zo goed. Uiteindelijk heb ik twee hele gave broeken gekocht. Vind de maten nog wel erg moeilijk ben bang dat het te groot is ofzo. Dat het raar is dat ik die maat nu heb. Ik moet nu nog 2 kilo tot mijn minimum en heb van xe9xe9n broek maat 26 en de ander maat 27. Is wel normaal toch?

Zaterdagavond ging ik weer met Floor stappen, was echt weer super leuk. Leuke jongen ontmoet die niet ver van mij vandaan woont. Binnenkort misschien een date!! Spannend!

Morgen weer terug naar de kliniek en kijk er echt zo erg tegenop. Ik wil thuis blijven. voel me goed hier. Ben er zo klaar mee. Waarschijnlijk krijg ik 17 augustus een einddatum, hoop dat het dan niet al te lang meer duurd voor dat ik weg kan! Ik zal jullie weer op de hoogte houden!

Kus, Maartje

Daar ben ik weer eens. Pfff wat is het lang geleden dat ik heir wat geplaatst hebt. Eigenlijk gaf het mezelf heel erg rust. Ik had er ook totaal geen behoefte aan om iets te schrijven. Ik maak hier zoveel mee, alles vertel ik bijna hier of aan mijn familie en vrienden dat dit gewoon echt te veel werd. Nu vind ik het toch wel weer even heel leuk om een logje te plaatsen. Om jullie te laten weten hoe het nu met mij is.

Ik kan jullie vertellen dat het best wel goed gaat eigenlijk. Mijn gewicht stijgt en ik ben inmiddels al 11 kilo aangekomen. Damn wat klinkt dat veel als ik het zo op schrijf. Zelf merk ik niet dat er ineens 11 kilo bij zit. Tuurlijk voel ik me dikker en ben ik dat ook, maar het is minder erg als dat ik had gedacht.  Steeds meer begin ik mezelf terug te vinden. Kan ik genieten van het eten, kijk ik er soms echt naar uit en kan ik het steeds meer loslaten. Soms kan ik van mezelf zeggen dat ik mooi ben en verre van dik ben. Het blijft wel heel erg lastig, soms wordt ik echt stapel gek van mezelf. Ik wil gewoon beter zijn, ben mijn eigen gezeur meer dan zat. Het komt mijn neus uit. Steeds vaker heb ik momenten dat ik echt niet meer in de kliniek wil zijn, dat ik alles zo zat ben. Ik wil gewoon weer leven. Ik beschouw het maar als een goed teken. Nog ongeveer 4 kilo en ik zit op mijn minimum, het komt steeds dichterbij. Dood eng vind ik het. Nu vind ik mijn figuur mooi en ik ben bang dat ik dat straks niet meer vind. Daar kan ik me dus ook echt suf om piekeren. 4 April werd ik opgenomen, we zijn nu bijna 4 maanden verder en ik zit nu in de transfer groep, dat is de laatste groep. In deze groep richt je je meer op de biuten wereld en kijk je meer naar de achterliggende problemen. Ik heb mega grote stappen al gemaakt, ik ben al een heel eind, maar heb nog wel even te gaan. Ook al denk ik vaak zelf dat ik er allang ben. Wel moet ik al gaan denken over wat ik na mijn opname wil gaan doen. Wil ik naar school, of ga ik toch werken? Hier wordt ik echt onzeker van, ik ben zo’n twijfel doos en weet niet goed wat ik wil. Gelukkig heb ik nog even om er over na te denken! Eigenlijk wil ik een foto van mezelf plaatsen van 2 weken geleden, maar geen idee hoe het moet. Ik ga mijn best doen, als die er morgen nog niet staat, is het niet gelukt. Dus dan zijn tips heel erg welkom, haha!

Ik ben ook benieuwd hoe het met jullie allemaal gaat. Ik ga nu weer stoppen, we hebben huishoudelijke vergadering…SAAI!!!

Liefs, Maartje

Hier dan de foto! Deze foto is gemaakt tijdens het uitgaan twee weken geleden ongeveer! Als je op de foto klikt dan zie je hem in een grotere versie!

Toch even een kleine update van mij. Hoe gaat het nu met mij?? Ja het gaat echt met ups en downs. Het ene moment voel ik me goed en het andere moment kan ik me zo afschuwelijk voelen. Afgelopen weekend heb ik een heel goed weekend gehad. Ik had scheit aan alles en wilde gewoon leuke kleren aan. MIjn zus vierde zaterdag der verjaardag en ik heb er echt wel van genoten. ‘s Avonds gingen we bbqen. Ook dat vond ik echt weer leuk om te doen. IK ga de uitdagingen aan, eten gaat steeds beter, maar met mijn lichaam krijg ik steeds meer moeite. Al die veranderingen vind ik maar niks. Het aankomen vind ik nog steeds heel erg eng. Ik heb ook sinds kort individuele PMT , samen met een socio spiegel ik.

Ok, ik laat het even hierbij. We gaan zo hier eten. Het was een hele korte update, maar het was meer om even te laten weten dat ik niet helemaal verdwenen ben en het opzich wel goed gaat!

Oh ja, ik heb zoveel leuke rokjes besteld, hoop echt dat ze me leuk staan en dat ik zo aan durf!

Liefs, Maartje

Even snel een berichtje van mij. Om te laten weten dat ik niet helemaal verdwenen ben. Het is al een tijd terug dat ik een logje heb geplaatst. De tijd er tussen lijkt wel steeds langer te worden. Ik ben er nu serieus over aan het na denken om te stoppen. Sinds de verhuizing van mijn web-log heb ik er helemaal genoeg van. Snap er niks van ook! Niet alleen is dat de rede, maar ik praat al zoveel in de kliniek over mijn Anorexia, ik hou er een dagboek voor mezelf over bij en om dan ook weer hier van alles te vertellen wordt gewoon teveel. Het wordt allemaal zo dubbelop. Heb steeds minder zin om te loggen. Dan heb ik een stuk getypt en heb ik geen zin meer en haal ik het weer weg. Ik baal er zelf enorm van dat ik dit nu zo ervaar. Mijn web-log was een tijd echt alles voor mij, ik hield hem keurig bij en vond de reacties geweldig! Waarom doe ik er dan nu zo weinig mee? Ook de tijd voor andere web-logs heb ik niet meer. Ik ben zoveel met me zelf bezig. In de kliniek hoor je zoveel verhalen en maak je zoveel dingen mee, dat dat genoeg is. Ik wil niet mee gesleurd worden in de ellende van andere, ik heb genoeg aan mezelf. Het klinkt zo hard, maar zo bedoel ik het absoluut niet! Jullie zijn allemaal schatten van mensen en verdienen dit helemaal niet.

Ik neem even een breake, ik weet nog niet of ik stop of dat ik door ga. Voor nu hou ik hem open en als ik wil loggen log ik en anders niet. Ik wil als vast wel iedereen bedanken voor de steun. Het heeft me gebracht waar ik nu ben en daar ben ik iedereen heel erg dankbaar voor. Ik blijf doorvechten ook al blijft het zwaar en vind ik mijn lijf echt lelijk, ik geef het nog niet op en ik hoop dat jullie dat ook niet zullen doen!

Iedereen heel veel sterkte en geef nooit op!!!

Kus, Maartje